Neoliberalizmin “bireyi ve bedeni” ön plana çıkaran ideolojisini mimari üretim ve mimarlık eğitiminde de görmek mümkün. “Bedensel deneyim”, “haz”, “kışkırtmak”, “aura” vb. bireye ve bedene yönelik kavramlar üzerinden üretilen bir mimarlık ve mimarlık eğitimi ile karşı karşıyayız. Günümüzde toplumu oluşturan bütün, sınıf mücadelesi temelli kavranmak yerine sadece kalabalıklar olarak algılanıyor.

Bu durumun tasarım atölyelerindeki karşılığı ise sadece tasarımcının kendi iç dünyası içinde anlamlandırmanın mümkün olduğu, kerameti kendinden menkul kavramlar ve bu kavramlara tekabül eden tuhaf, amorf formlar dizisi. Mimarlık şimdiye değin olmadığı kadar bir biçimler oyununa indirgenmiş; çarpıcı formlar ve iyi sunum teknikleri mimarlığın öz bilgisinin önüne geçmiş durumda. İdealize edilmiş gerçekdışı kullanıcılar için programlar üretilmekte, “merkez ve hakim ideoloji”yi onaylayan ve yeniden üreten proje konuları üzerinden yapay tartışmalar yapılmaktadır.

Oysa ki mimarlığın temel ürünü mekandır. Mekanın etimolojik karşılığı ise “olayın geçtiği yer”dir. Olayın geçtiği mekan toplumsal sınıf farklılıklarına dayalı mücadele biçimlerinin, kültürel ve etnik kimliklerin buluştuğu, çatıştığı bir alandır. Sadece sonsuz bir şimdiyi ve bireyi esas alan mevcut ideolojinin yerine olayları ve bunlara tekabül eden mekanları tarihsel bütünlüğü içinde kavrayacak yeni bir farkında olma bilincine acilen ihtiyaç var. Marksist terminoloji içinden söylemek gerekirse altyapı ile üstyapı arasında ilişkiyi yeniden kurmak gerekmektedir.

Proje dikdörtgen yukarıda tarif edilen çerçevede yapacağı atölye çalışması ve sonrasında açacağı sergi ve kitap ile durumun çeşitli boyutlarını ele almayı, yeni ve gerçek tartışmalara imkan tanıyacak bir bilgi alanı ve dil oluşturmayı amaçlamaktadır.